احمد بن محمد ميبدى

490

خلاصه تفسير ادبى و عرفانى قرآن مجيد بفارسى از كشف الاسرار ( فارسى )

23 - كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ . مانند مرواريد در صدف پوشيده و گرد به آن نرسيده ! ( حاضرند ) 24 - جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ . ( اين‌ها همه ) پاداش آن كردار است كه مىكردند . 25 - لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً . در آنجا نابكار و سخنى بيهوده نشنوند و آنان را هيچ بزه نباشد . 26 - إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً . مگر گفتن سخنى بىرنج و درودى از جفا آزاد . 27 - وَ أَصْحابُ الْيَمِينِ ما أَصْحابُ الْيَمِينِ . خداوندان دست راست ( راست‌دست ) چه مردمانى كه ايشان هستند ! 28 - فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ . در درختستانى پربار ، خار از ميوهء آن چيده ( بىخار ) . 29 - وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ . و درخت موز كه ميوه آن درهم نشسته و روى هم چيده . 30 - وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ . و سايهء كشيدهء درختان . 31 - وَ ماءٍ مَسْكُوبٍ . و آبى بر زمين روان و خوش‌بو و گوارا . 32 - وَ فاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ . و ميوهء فراوان و بسيار . 33 - لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ . نه به سر آيد و نه باز بريده و نه از خوردن بازداشته ( از خامى ) . 34 - وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ . و فرشهاى بلند و گستره ( خوابگاه‌ها ) - يا - زنان زيباروى آراسته . 35 - إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً . ما آنها را آفريديم آفريدنى ( پرورده و آراسته و رسيده ) . 36 - فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً . ما آنها را دوشيزگان ( بكر ) آفريديم . 37 - عُرُباً أَتْراباً . شوهردوستان ، هم‌بالا و همقد و هم‌آسا . 38 - لِأَصْحابِ الْيَمِينِ . همه آنها ويژهء دست‌راستيها ( آفريده شده ) . 39 - ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ . گروهى از پيشينيان ( جوكى ) هستند . 40 - وَ ثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ . و گروهى ( جوكى ) از پسينيان هستند . 41 - وَ أَصْحابُ الشِّمالِ ما أَصْحابُ الشِّمالِ . و صاحبان چپ‌دست و چپ‌سوى چه مردمانى كه ايشانند ! 42 - فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ . در آتش و تفت باد ، بادى سخت گرم و بادى سخت سرد و آبى جوشيده ! 43 - وَ ظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ . و سايهء آن از دود سخت سياه ! 44 - لا بارِدٍ وَ لا كَرِيمٍ . نه خنك و نه خوش‌نما و آسان ! 45 - إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُتْرَفِينَ . آنان پيش از آن روز ( رستاخيز ) خوش‌گذران و گردن‌كشان بودند . 46 - وَ كانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ . و اصرار داشتند ( مىسهيدند ) پيش از آن روز بر ارتكاب بزه‌ها و سوگندهاى بزرگ ( بر نبودن بعث ) . 47 - وَ كانُوا يَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ . و مىگفتند :